"Airport"

Bihira akong magpunta sa airport; pero sa tuwing mapapadpad ako rito, hindi maalis sa isip ko ang emosyon ng mga taong nakikita ko, ang pakiramdam sa tuwing nagpupunta ako rito, at ang alaalang animo’y simple ngunit tumatatak sa musmos kong isipan.

Maraming tao lagi sa airport. Sa mga susundo, makikita mo sa kanilang mga mukha ang mga ngiting hanggang tainga sa pananabik na makita muli ang kanilang mahal sa buhay. May mga batang naglalaro o hindi kaya’y nakasingit sa pagitan ng mga matatanda at nagagalak rin na makita ang kanilang kaanak. May ilan naman sa mga susundo ang hindi kilala ang kanilang mga susunduin kaya’t may dala silang papel na nakasulat ang pangalan ng mga ito. Sa mga kararating naman, malayo pa lang sila at hindi pa sila nakakalabas, humahaba na ang kanilang mga leeg sa paghahanap ng sundo. At siyempre, hindi mawawala ang drama. Sa mga aalis at naghahatid, hindi mawawala ang pagbuhos ng luha o hindi kaya’y ang pagkawala ng mga ngiti sa kanilang mga labi. Isa ako sa mga masaya at malungkot na mga taong ito noon at magpahanggang ngayon.
Bata pa lamang ako, suki na ng Royal Brunei Airlines ang mga magulang ko. Bagamat bihira akong makasakay sa eroplanong ito, hindi pa rin maalis sa isip ko ang kulay dilaw nitong buntot, ang pulang mga upuan, ang libreng kumot at unan, ang mga kubyertos na kinulekta ng mga magulang ko sa tuwing sasakay sila rito, ang paborito kong kendi na inaalok ng stewardess, at ang earphones na tumutugtog ng mga kantang hindi ko maintindihan.

Bihira ko lang masaksihan ang mga ito sapagkat naiiwan ako lagi sa mga kamag-anak. Ang madalas kong nakikita ay ang bagaheng ibinababa sa likod ng sasakyan, ang mga trolley na hindi ko maitulak, pasaporte at tiket ni mommy o ni daddy, ang hand carry na sampung kilo, ang labas ng airport, at ang mga luhang pumapatak sa mga mata ng aking mga magulang sa tuwing iiwan nila ako.

Ganito ang nakagisnan kong buhay. Malayo sa aking mga magulang. Nangungulila sa aking ama’t ina at nasasabik na makasama sila. Pero kahit papaano, mainam na rin na kasama ng aking mga magulang ang mga kapatid ko kasi kung mayroong isang pangyayari sa buhay ko ang ayokong maranasan nila, iyon ay ang mangulila sa kalinga ng isang magulang. Ang hanap-hanapin ang akap ng isang inang nagpupuyat kung may sakit ka, ang matiyagang pagdidisiplina ng isang ama, ang mga number one fan mo kung mayroon kang nakamit, ang mga magulang na handang sumuporta sayo sa mga panahong kakandidato ka sa student council, at ang mga taong unang matatranta kapag ika’y nadapa.

Mahirap lang kami. Kulang ang perang pantustos sa aming magkakapatid kaya’t pagtatrabaho sa

abroad ng aming magulang ang kapalit. Mabuti na rin iyon kaysa sa magdildil kami ng asin.
Marami ng pinagdaanan ang mga magulang ko para lang matustusan ang aming mga pangangailangan. Mula sa pagsasanla ng aming mga alahas, ang pagbabakal ng aking ama, ang pagrerecruit ng aking ina, ang pag-aalaga ng mga pugo, at maging ang pagtatalyer kinagat na ng aking mga magulang para lang may maipakain sa amin.

Sa kabila ng mga napagdaanan ng aming pamilya, gaano man kabigat sa loob ko ang mawalay sa kanila, nagpapasalamat na rin ako na naging mahirap kami sapagkat natuto akong umunawa sa aming sitwasyon. Namulat ako sa kahirapan ng buhay, natuto akong magpahalaga ng pera, at natuto akong tumayo mag-isa sa mga pagkakadapang dati’y itinayo at pinapagpagan ng aking mga magulang.

Sa bawat paglipas ng araw, hindi nawawala ang pag-asa ko na sana’y umuwi na ang mga magulang ko. At lagi kong inaasam ang araw na sana’y mabuo at makapamuhay na muli ng matiwasay ang aming pamilya.

Ngayon, sa tuwing pupunta ako ng airport, at sa tuwing makakakita ako ng eroplano, gusto kong hanapin ang isang mag-asawang nasasabik sa pag-uwi para muling mahagkan ang kanilang munting anghel na matagal ng nasasabik sa muli nilang pagbabalik.